Op een prachtige vrijdagmiddag vertrokken Paul, Ed, Henk (Zomer) & Henk (vd Lugt) en ik naar Lauwersoog voor twee kanotochten over de waddenzee en het Lauwersmeer. Na een snelle hap bij restaurant Zurich moesten wij ons haastenom voor 10 uur op de camping te zijn, voordat deze zou sluiten. Dat lukte net, alleenkonden Ed en HenkZ het met de trailer achter zijn auto niet meer bijhouden. Maar, na wat mobiele telefonische verwarring, konden zij zich na een half uurtje bij het inmiddels opgetrokken tentenkampje voegen. Na een drankje en een chipje schoof iedereen zijn tentje in voor de kille nacht.

De volgende ochtend scheen de zon al volop, het was nog wat fris, maar het ontbijt

smaakte goed. HenkZ had Tjernobiel (een gietijzeren benzine tweepitter brander uit

de 50ger jaren) weer bij zich en zorgde voor de gebakken eieren. Na het ontbijt

verzamelde iedereen zijn spullen voor een tocht naar Schiermonnikoog.

Half 12 waren we op het water, en wat voor water. De waddenzee was als een spiegel, de lucht was blauw, je waande je eerder midden juni dan in de herfst. Gezien het tij (hoogwater 13:50 uur) zouden we alleen de zandbanken voelen als we eroverheen gaan, maar niet zien. Om zoveel mogelijk van de stroming te profiteren volgden we eerst voor een deel de vaargeul, maar halverwege konden we deze verlaten en kwamen we op een stuk zee, waar schepen met enige diepgang niet meer konden komen. Heerlijk rustig. Het stroomde hier behoorlijk. We haalden hier snelheden van ruim 11 km per uur.  Tegen 1 uur kwamen we bij de Schiermonnikoog. Schiermonnikoog heeft een aantal slenken, waar kleine stroompjes landinwaarts gaan. Je kan ze vanaf het water niet zien, dus moesten navigeren met een digitale kaart op de GPSsen van Ed en mij. Pas 30 meter voor de ingang, kon je die slenken pas zien. Het water was hier zo ondiep, dat je je met je handen over de zeebodem kon voortduwen We vaarden een prachtig, ruig grasachtig gebied in en vonden een prachtige lunchplek.
Na de lunch, en vlak na hoogwater konden we met de bescheiden stroom weer naar zee varen. Op zee bleek het zo langzamerhand steeds heiiger te worden. Zo heiig zelfs dat je de kust niet meer zag en ook de overgang tussen water en lucht niet meer zichtbaar was. Het was alsof je in een blauwgrijze ondoorzichtige luchtbel aan het varen was. Navigerend op kompas, kaart en GPS zochten we een rij boeien en palen op die de vaargeul aangaf. Vanaf daar vaarden we op de ebstroom mee naar de auto’s. Inmiddels was het ook weer helder geworden.
HW: 13:50
Golfhoogte: Lager dan de golven van je voorganger
Afstand: 24km
Wind: Nauwelijks waarneembaar
Zon: overgoten, halverwege wat heiig

Nu brak het werkelijke hoogtepunt van het weekend aan. De vorige keer had Henk Z namelijk een heerlijke Indische maaltijd verzorgd. Hij vertelde toen dat zijn specialiteit eigenlijk Italiaans koken was. Dat schepte natuurlijk verplichtingen. Henk ging aan de slag met Tjernobiel 1 en Tjernobiel 2 op een picknicktafel dat in een soort prieeltje stond, en na een uurtje toverde hij inderdaad een overheerlijke Italiaanse maaltijd op tafel. Het was nog lang onrustig in het prieeltje. Hierna verzamelde iedereen zich weer in het tentenkamp rond het houtkacheltje van Ed en de whisky van Pal om warm te blijven tijdens de kille en vochtige avond.

Na een iets minder kille nacht was het weer goed ontbijten in ons prieeltje. We zouden pas later gaan varen, dus konden we rustig de ravage van de avond ervoor en onze kampeerspullen opruimen. Tegen 11 uur zochten we het water van het Lauwersmeer op. Het weer was nog steeds prachtig, al stond er iets meer wind. Het Lauwersmeer klotste daardoor meer dan de Waddenzee. Het Lauwersmeer is voor een groot deel natuurgebied. Daardoor kan je niet makkelijk bij de kant komen, en vaar je voornamelijk vrij midden op het water. Na wat zoeken vonden we een mooie uitloper van het meer. We wilden eerst bij een steiger gaan lunchen, maar die bleek wat hoog voor onze kano’s, en er hadden ook al wat lawaaierige mensen hun bootjes aan aangelegd. Maar aan de overkant was een prachtig strandje, dat zo te zien alleen af en toe door wat koeien werd bezocht. Je moest dus wel uitkijken waar je ging zitten. Na een voedzame lunch en het verorberen van de overgebleven salade van de vorige avond, gingen we om een eilandje heen weer aan de terugweg beginnen. De wind was aardig aangewakkerd. We hadden deze recht in de rug, en schoten daardoor flink op. Tegen 5 uur waren we weer bij de auto’s. Na deze losgewurmt te hebben (het parkeerterrein was inmiddels propvol) en na de traditionele kanostiptease bij de auto moesten we het mooie Groningen weer verlaten voor de terugtocht. Na een maaltijd bij, wederom, Zurich, reden we over een prachtig door de avondzon verlichte afsluitdijk langs het IJselmeer, alvast dromend en fantaserend over de volgende fantastische weekend tocht. Want deze komt er zeker!

Steven Helwig